het houdt een keer op
ik zeg dat eigenlijk al jaren
waarom moeten we zo hard vechten voor ons kind?
hij is eigenlijk helemaal geen kind meer
maar wel in z’n gedrag
we hebben altijd zo weinig informatie gehad
zo weinig steun
en vooral zo weinig begrip als
als ouders
dat is gewoon niet vol te houden
in al die jaren dat hij nog bij ons woonde
de keren dat hij werd opgenomen en nu die in zo’n woongroep zit,
nooit hebben ze gevraagd hoe het voor óns was
van Robert zelf horen we niets
dat heeft hij nooit gedaan
niet dat hij op z’n knieën hoeft
maar iets van dankbaarheid
of dat hij een langskomt
en dat ie vraagt: hoe is het pap? hoe is het mam?
hij krijgt dat z’n mond niet uit
dat hoort toch niet bij zijn ziekte
dat hij zo ondankbaar is
zo asociaal
hij wordt daar ook niet in gestimuleerd
integendeel
hij wordt verwend tot en met
hij is omringd door artsen, therapeuten, begeleiders
maar hoe zit het met de ouders
verdienen die dan ook niet ook een piepklein beetje aandacht?
vraagt nou niemand zich ooit eens af hoe het voor ons is?
we hebben nog steeds geen vat op, op wat zijn ziekte nu eigenlijk echt betekent
en wat wij allemaal niet hebben geprobeerd en gedaan?
alles gegeven
de beste jaren van ons leven
en wat is het resultaat?
het is alsof hij van ons is afgepakt
alsof hij achter een glazen wand is gezet waar wij niet bij kunnen
we hebben besloten het contact stop te zetten
dat is niet niks
dat doet verschrikkelijke pijn
